Back to the place where I belong

Daughtry - Home

Het is koud, donker en regenachtig in Nederland en voor mij het recept om in een winterdip te komen. In het kader van niet stilstaan bij de werkelijkheid, lukt het mij om mezelf bezig te houden. Dit doe ik door te vluchten in werk, sociale afspraken en bezigheidstherapie, zoals het schrijven van kerstkaarten aan buren die ik nog nooit heb ontmoet. Tijdens al mijn activiteiten, sluimert echter de gedachte alsmaar dat het beste medicijn een verdere vlucht is.

In november vertrok ik naar Noord-Italië om mijn Italiaanse vriendin G. op te zoeken. Sinds we in 2016 huisgenoten in Spanje zijn geweest, zijn we met elkaar in contact gebleven. Soms gaan er maanden voorbij zonder elkaar te spreken, maar wanneer we elkaar weer zien, voelt het al snel weer vanouds. De gesprekken beginnen met oppervlakkige vragen alsof we elkaar opnieuw moeten leren kennen. Na een half uur op het niveau van “waar werk je nu?”, is er een switch in conversaties met mededelingen als “we gaan nu naar de oom wiens computer meerdere keren vervangen moest worden door de malware die veroorzaakt werd doordat hij teveel porno kijkt.” Ik zag opgebouwde vriendschappen in het buitenland vaak vervagen, maar het contact met G. bleef. Omdat de momenten dat we elkaar in levende lijve zien een zeldzaamheid is, is de kwaliteit van de tijd die we samen kunnen doorbrengen hoog. In de bergen aten we pasta’s met Parmezaanse kaas, wandelden we met haar hond en bezochten we een kerk. G. heeft een klushuis gekocht en een uitdagende nieuwe functie, waardoor er werkdagen voorbij gaan zonder te kunnen eten. Het heeft mij doen beseffen dat ik niet mag klagen over een gebrek aan zon, want de basisomstandigheden in mijn leven zijn heel comfortabel en geven geen aanleiding tot stress.

Een inmiddels jaarlijks terugkerend uitje is een bezoek aan Tenerife. Goede vriendin M. overwintert vijf maanden per jaar op dit Spaanstalige eiland en er zijn teveel redenen om een bezoek af te leggen, dat ik moeilijk niet kan gaan. M. vierde haar dertigste verjaardag en daar kwamen vrienden van het eiland, maar ook vanuit Nederland en andere Europese landen op af. Terwijl ik in Nederland steeds vaker babyshowers, kraamvisites en kinderverjaardagen heb, voelt een week in een bubbel van reislustige vrije vogels als een teruggang naar een vergane tijd. Inspirerend en confronterend, omdat ik zelf balanceer tussen het hebben van een gesetteld leven in een dorp en de hang naar avontuur. M. kocht een huis en ik ging mee naar de notaris. In een klein warm hokje met nauwelijks ventilatie waren er verkopers, belangenbehartigers van beide partijen, vertalers, notarissen, administratief medewerkers, iemand van de bank, M. en ik. De Spaanse inefficiëntie zorgde voor chaos en overprikkeling. Als dieptepunt van deze inefficiëntie brachten we midden op de dag met zeven man een uur in een Movistarwinkel door om op onsuccesvolle wijze een internetcontract over te zetten. Het legde pijnlijk bloot dat een leven waarin bijna het hele jaar de zon schijnt zijn eigen uitdagingen kent.

Na de reizen naar Turijn en Tenerife, waar ik deelgenoot van het plaatselijke leven van mijn vriendinnen was, leek het mij ook leuk om weer eens all inclusive op vakantie te gaan. De laatste keer dateerde uit de tijd vóór de Covidcrisis. In tegenstelling tot mijn dagelijkse leven en andere reizen die ik maak, wil ik tijdens deze vakanties zo weinig mogelijk meemaken. Het liefst lig ik dan de hele dag op een bedje aan het strand of het zwembad, hoef ik mij niet verantwoordelijk te voelen om gesprekken te dragen en kan ik bij elke maaltijd gewoon aanschuiven. Omdat ik mij aan niemand wil aanpassen, zijn voor zo’n antisociale luiervakantie weinig reisgenoten geschikt. De eerste persoon die in mijn gedachten verscheen om met mij naar Hurghada mee te gaan, was mijn vader. Hij is een half jaar geleden pensionado geworden en zou mij kunnen beschermen tegen de avances van Egyptische mannen. Bovendien verloor hij in augustus zijn vader en zag ik het als een kans om meer tijd met mijn eigen vader door te brengen nu het kan.

Er bleken bijkomende voordelen die ik van tevoren niet had bedacht. Zo spreekt mijn vader geen Engels, waardoor hij niet toehapte toen commerciële verkopers probeerden om hem pyramidetrips, kappersbehandelingen en tickets voor themafeesten aan te smeren. Eén van de standaardvragen was of ik zijn vrouw was en of dit onze huwelijksreis was, maar doordat mijn vader dat niet bevestigde noch ontkende, gingen we door als een romantisch stel. Dat onze samenstelling onterechte aannames verschafte, bleek toen we met het de enige andere Nederlandse hotelgasten spraken. Ook zij vertelden ervan uit te zijn gegaan dat ik mijn vaders’ jongere vriendin was. Zij hadden mijn vader zo’n 42 geschat en toen ze hoorden over zijn pensioen, dachten ze dat hij als een sugardaddy de vakantie zou betalen. Ze zeiden dat ik ongetwijfeld zat te wachten totdat hij dood zou gaan, zodat ik zijn “muntjes” zou krijgen. Geschrokken van en verbolgen over de vrijpostigheid, weigerde ik om in de verdediging te schieten.

Om toch nog iets te zien van het leven buiten het hotel en het strand, gingen we op snorkeltrip. Omdat de Russen in de meerderheid waren, was Russisch de taal van de instructies geworden. Ondertussen las mijn vader de autobiografie van Alexei Navalny. Hij was zo diep in zijn boek gezonken, dat hij niet door had dat de snorkelinstructeur mijn nummer had gevraagd. Ik hoop nog steeds dat zijn dagenlange diarree na deze trip de vismaaltijd was, die hij zelf verdacht van zijn darmklachten. Terwijl we op de boot waren, werd ik vijf keer gebeld door een medewerker van Radio 538 die wensen laat uitkomen in De Beste Wensen. Ik had een verlangen van de tante van Ar opgegeven (https://www.youtube.com/watch?v=JNpNzvlTJ5Q&t=4s) en er werden pogingen gedaan om mij te bereiken met als doel om de praktische uitvoering ervan te kunnen regelen.

Na een week lang niksen, was het tijd om weer naar huis te gaan. Zoals altijd was de vakantie weer veel te kort. Op de airport kreeg ik een bericht van vriendin C.K. die mij troostte door mij eraan te herinneren dat ik over precies een maand opnieuw op Schiphol sta. We bespraken dat we alweer vijftien jaar bevriend zijn en dat dat even lang is als dat we niet bevriend waren. Onze reizen naar Colombia en Curaçao aan het begin van het jaar waren zo verbindend en aangenaam, dat we in januari samen een maand naar Suriname gaan.