But who can stand when she's in demand her schemes and plans

3 oktober 2018 - Ohrid, Macedonië

Michael Jackson - Billie Jean

Tijdens mijn werk met jongeren, moet ik continu pedagogische afwegingen maken. Vaak hebben die keuzes te maken met grenzen en in wat voor mate je de teugels loslaat (of niet). Ik ben natuurlijk zelf geen moeder en vind dat best wel eens lastig. Ik denk dan altijd aan mijn eigen mem, die als hoofdopvoedster pleitte voor trial-and-error. Vanuit het idee dat we zouden leren van onze fouten, mochten we (bijna) alles ondervinden en moesten we het goede behouden. De dagboeken uit mijn puberteit laat ik, nog steeds beschaamd over al mijn daden, het liefst verstoffen… Alhoewel het lezen van die documentatie mij ook veel inzichten verschaft over hoe om te gaan met onvolwassen gedrag. Bovendien laat het mij realiseren dat ik op bepaalde gebieden nooit echt goed heb geleerd waar mijn grenzen liggen, wat het meest tot uiting komt in mijn neigingen tot een perfect time management; ik werk 50 uren per week, eet elke avond met vrienden, ben de eerste die opduikt na emergency calls van wie dan ook… maar kan de laatste eenzame Netflix-en-chill-avond in mijn badjas en met een bak popcorn op schoot niet meer herinneren. Onlangs werd, bij een sollicitatiegesprek, mijn werkethos nog in één zin benoemd met “en hoe bewaak jij dan je grenzen?” Dat antwoord had ik niet. Ondanks dat ik denk dat ik gelukkig ben zo, schrik ik van de moederlijke adviezen van anderen. Onder het mom van vaker mijn hart volgen en burn-outpreventie, vroeg ik verlof aan en boekte ik de eerste de beste reis naar een plek die deze zomer op mijn Facebooktijdlijn voorbijkwam; Macedonië.

Om verloren tijd in te halen, downloadde ik tien romantische komedies. Daarnaast boekte ik online een hotel in, wat later bleek, de oude bazaar van Skopje. Bij aankomst voelde ik me net Derk Bolt tijdens een zoektocht in Spoorloos. Ik rook de geuren van gerookt vlees en specerijen en hoorde de oproepen van de moskee. Met een ouderwetse kaart moest ik mijn willekeurig geboekt hotel vanaf het vliegveld zien te vinden. Ik werd bij alle stappen die ik zette aangestaard door mannen die op elke hoek van de straat thee aan het drinken waren. Voor mij het ultieme decor van een wereld die blijkbaar niet alleen voor KRO-NCRV bestaat. Mijn therapie was gestart.

Nu heb ik vaker alleen gereisd, maar nog nooit naar een plek waar ik niemand kende of waar ik niet zou gaan wonen. Hoe ongewoon dat is, viel me pas op toen ik collega’s en vrienden vertelde dat ik op vakantie zou gaan; na “leuk” of “alweer?” is de volgende vraag toch al snel “met wie?” Ook al wordt het taboe op alleen reizen in Nederland steeds kleiner en wordt het zelfs in één adem met empowerment, moed en kracht genoemd, was ik voor velen in Skopje toch wel de eenzame, vriendloze en zielige vrijgezel die eruitzag alsof ze vergezeld wilde worden. Een Turkse 50-plusser nam deze roeping nog het meest serieus. Het enige wat we gemeenschappelijk hebben is onze passie voor talen, ook al waren zijn pogingen in het Bulgaars, Turks en Russisch één grote Babylonische spraakverwarring voor mij. Hij vertelde dat hij net wereldkampioen worstelen bij de veteranen was geworden en al snel worstelde ik zelf ook… namelijk met mijn gevoelens of ik me nou veilig of onveilig bij mijn gezelschap moest voelen. Na een paar uren waarin we elkaars persoonlijke fotograaf waren en vele miscommunicaties later, moest ik hem smeken of ik weer alleen mocht zijn. Dat kon, als ik de volgende dag maar zou terugkomen, zodat ik in zijn auto via Bulgarije mee kon reizen naar Antalya.

De volgende dag zat ik gelukkig in een bus naar Ohrid, één van de meest vredige plaatsen waar ik ooit ben geweest. Ik koos een verblijfplaats uit aan het meer, waar ik vanuit mijn hotelkamer de vogels niet alleen zag, maar ook hoorde vliegen. De rust, reinheid, ruimte en regelmaat waar ik zo hard naar verlangde, kreeg ik hier in overvloed. Ik gaf mezelf de hele vakantie een avondklok, wat praktisch inhield dat ik verplicht van 21 uur tot 9 uur in bed moest liggen. Op de andere helften van de dagen, bezocht ik het oudste theater van Macedonië, verschillende kerken en een fort. Op aanraden van de lokale bevolking, maakte ik een tocht in een boot naar een klooster, waar je na een bezoek van al je psychologische problemen schijnt af te komen. Nu geloof ik niet in alle fabels die ik de hele week heb gehoord, maar wat niet baat, wat niet schaadt. Een leuke bijkomstigheid, is dat er in elk restaurant of winkel hits uit de 1980s en 1990s door de radio klinken alsof het momenteel nog steeds nummer 1-hits zijn. In Ohrid is Michael Jackson nooit doodgegaan.

Teruggekomen, geniet ik na van mijn eerste vakantie in mijn eentje. Macedonië heeft mij positief verrast; de mensen, het eten, de natuur, de historie... Ook was het goed om een week met mezelf opgescheept te zitten. Ik ervaar minder stress en kijk uit naar een nieuwe werkweek inclusief naar grenzenzoekende pubers. Was het bezoek aan het klooster toch nog ergens goed voor.

Foto’s

1 Reactie

  1. Marten en tineke:
    4 oktober 2018
    Mooi geschreven Renate. Blijf zo nu en dan kiezen voor je zelf.Geen zin in reizen alleen? Boek een paar dagen "heit en mem" ,pak je rugzakje en loop door de prachtige natuur van Rotstergaast. Een aanrader!

Jouw reactie