From the heart I'm giving you everything

16 november 2026 - Sharm El Sheikh, Egypte

Another Level - From the Heart 

Mijn halve leven bestond uit het maken van veel reizen, waarbij ik mijzelf altijd voornam om mij niet te laten beperken wanneer ik moeder zou mogen worden. Dat ik niet dezelfde levensstijl voort zou kunnen zetten was in mijn gedachte logisch, maar ik zou op zijn minst mijn (toekomstige) kind regelmatig willen blootstellen aan andere culturen en klimaten. Een jaar geleden werd Sofia geboren en werd het denken aan de toekomst opeens het denken aan het heden. Toen Sofia bijna 4 maanden oud was, ondernamen we onze eerste vliegreis. We vlogen met z’n tweeën zwaarbeladen af naar Tenerife. Toen we met veel te veel spullen ons in een vliegtuigstoel moesten proppen, begon Sofia harder dan ooit te huilen. Gelukkig waren er lieve en behulpzame mensen om ons heen. Sofia ging in de avonden mee naar de boulevard, viel in slaap tijdens het uit eten en protesteerde niet tegen beach bars of lange wandelingen. Een paar weken later gingen we – dit keer met man, zijn moeder, tante en Sofia - op vakantie naar Curaçao. Ze maakte kennis met haar overzeese familieleden, dobberde het liefst uren in een zwemband in zee en deed haar dutjes in de auto of op het strand. Ik nam mezelf voor om geen beren op de weg meer te zien en boekte deze zomer met een vriendin, en met Sofia, een vakantie naar Egypte voor het najaar.

Toen november dichterbij kwam, zag ik opeens heel veel beren op de weg. Toestemmingsformulieren regelen, bagage zo efficiënt mogelijk inpakken (en wat moet je allemaal wel niet mee?), haar medicatielijst opvragen bij de apotheek en een internationale doktersverklaring aanvragen… Ik had mijn eigen spullen binnen vijf minuten gepakt, maar de voorbereidingen voor Sofia namen dagen tijd in beslag. Los van de voorbereidingen hadden we een “family and couples only resort” geboekt. We waren benieuwd of we last zouden kunnen krijgen van vooroordelen, omdat twee vriendinnen en een baby mogelijk iets anders zouden kunnen suggereren dan de daadwerkelijke verhoudingen en Egypte niet bekendstaat om zijn LHBTQ+-vriendelijkheid. De beren verdwenen snel nadat ik op de vertrekdag alle overbagage kosteloos kon meenemen, de strenge ondervragingen van de Koninklijke Marechaussee had overleefd en Sofia zelfs twee slaapjes in het vliegtuig had gedaan. We waren in Egypte aangekomen.

Sofia en ik waren in haar zwemband aan het zwemmen, toen een man met een professioneel ogende camera ongevraagd foto’s van ons ging maken. Voordat ik het wist kreeg ik instructies hoe Sofia moest poseren en hoe we wel of niet naar elkaar of in de camera moesten kijken. Ongemakkelijk en oncomfortabel liet ik de fotoshoot gebeuren en stiekem was ik zeer benieuwd naar het resultaat, want Sofia leek de situatie nog meer gênant te vinden dan ik en keek onophoudelijk bedenkelijk. Ik probeerde aan te voelen waar mijn grens zou liggen, dat wil zeggen het moment dat je de situatie afkapt en je het mooi genoeg vindt. Dat moment kwam spoedig, namelijk toen de fotograaf wilde dat ik in mijn bikini voor het zwembad zou poseren. Zonder Sofia. Ik bedankte ervoor, waarna de fotograaf per se wilde weten hoe laat ik langs zou komen om de foto’s te bekijken. Ik kon dit niet beloven, want met een bijna-dreumes op vakantie weigerde ik vast te zitten aan dit soort afspraken. Die avond bekeken we na het avondeten de foto’s. Als plaatsvervangende schaamte een gezicht heeft, is het Sofia’s gezicht en dat op elke foto. Het maakte dat ik de foto’s juist graag wilde hebben. Helaas staakte de onderhandeling al snel, omdat er een weeksalaris voor een paar foto’s werden gevraagd.

Sofia genoot zichtbaar van de zon, het zwemmen en het buffet. Zalm, dadels en pancakes staan thuis niet dagelijks op het menu met als gevolg dat ze soms vier rompers per dag versleet. Ik informeerde bij de receptie naar de wasmogelijkheden. Toen ze €2 tot €6 per kledingstuk vroegen, vond ik via ChatGPT een goedkopere wasservice. Ik moest om 19 uur buiten zowel de hotelpoorten als de beveiliging de waszak komen brengen. Het was zo schimmig als dat het klinkt, maar onderhand droeg Sofia geen rompers meer en een kat in het nauw maakt rare sprongen. Het was inmiddels donker en al snel kwam er een man op een scooter op mij af. Hij sprak geen Engels, maar toen ik de WhatsApp van de wasservice liet zien, pleegde hij een belletje. Na tien minuten stuntelen met Google Translate, beloofde hij de waszak naar de wasserette te brengen. Ik wist nog steeds niet of hij in dienst van de wasserette of een toevallige voorbijganger was, maar ik kon me niet voorstellen dat hij vrijwillig een zak met diarreekleding in maat 74-80 zou willen hebben en dus gaf ik het maar mee. Ik voelde me genoodzaakt wel mijn nummer te geven toen hij erom vroeg. Hij klikte toen hij mijn nummer had op mijn WhatsAppprofielfoto. Hij zoomde in op mijn gezicht, waarop ik op mijn huwelijksdag mijn man kus en Sofia vasthoudt. Hij zoomde uit, waarna hij duidelijk maakte dat hij vandaag nog met mij op date wilde. Sofia was het gesteggel zat en begon te huilen. Ik wees de date zo snel als mogelijk af, waarna de man er met de poepkleding vandoor ging.

De volgende avond kon ik de ondertussen gewassen kleding bij dezelfde locatie ophalen. Toen ik buiten de hotelpoort verscheen, werd ik door een taxichauffeur lastig gevallen. Hij maakte duidelijk dat hij op date wilde. Ik werd gered door een scooter die mijn was kwam brengen. Alles was schoon, perfect gestreken en gevouwen, met een frisse geur. Het was het risico en de communicatieproblemen waard. Dat de voorrijkosten meer kosten met zich meebrachten dan het wassen zelf omdat ChatGPT de verste wasserette uit de stad had aangeraden, vergat ik snel. Toen ik op de terugweg een smoothie in het restaurant had gedronken en langs de “foto-shop” kwam, werd ik gesmeekt te overwegen toch wat zwembadfoto’s af te nemen. Om mij over te halen, liet de fotograaf een programma zien waarbij hij mijn onderkin kon fotoshoppen. Ook wist het programma mijn postpartumhaarverlies te camoufleren. Ik leek een compleet ander persoon. Na een nieuwe onderhandelingspoging kocht ik de niet-gefotoshopte foto’s. Op de laatste dag ging ik nog eenmaal naar de beachbar om de laatste keer water op te halen. “For you sister, right?” Verondersteld dat niemand bezig was geweest met onze samenstelling, verraste deze vraag mij toch.

Ik nam mij voor om mijn leven niet kleiner te maken als ik moeder zou worden. Inmiddels weet ik dat reizen met een kind inderdaad anders is.  Je neemt meer bagage mee, je planning wordt bepaald door slaapjes, je onderhandelt over de prijs van foto’s die je per se wil hebben omdat je kind zo schattig kijkt en je kunt zomaar op een donkere plek eindigen met een wildvreemde man die ondergoed met poepvlekken komt ophalen. Maar… Je ziet ook hoe een klein mens voor het eerst de wereld ontdekt. Hoe weinig er nodig is om gelukkig te zijn: een zwemband, een bord pancakes en de zon. En misschien is dat wel precies wat ik Sofia wilde meegeven. Niet dat de wereld altijd makkelijk, comfortabel of voorspelbaar is, maar dat ze vooral heel veel te bieden heeft. Ik hoop dat er nog heel veel reizen volgen. Met iets minder bagage, iets meer ervaring en hopelijk een iets betere wasservice.

Jouw reactie